Η «Riviera», πρώτη μεγάλου μήκους μυθοπλασίας του Ορφέα Περετζή, θα κυκλοφορήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 4 Σεπτεμβρίου. Η ταινία, που κέρδισε τις εντυπώσεις στην παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σάο Πάολο στη Βραζιλία, απέσπασε τέσσερα συνολικά βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για μια ταινία ενηλικίωσης που αφορά όχι μόνο την προσωπική ωρίμανση μιας νεαρής γυναίκας αλλά και την αλλαγή ολόκληρου τρόπου ζωής και της ίδιας της πόλης.
Κεντρικός χώρος της αφήγησης είναι μια οικογενειακή πανσιόν στην Αθηναϊκή Ριβιέρα, στον τοίχο της οποίας εμφανίζεται ένας μυστηριώδης λεκές. Οι παλιοί ένοικοι εγκαταλείπουν σταδιακά τον χώρο, οι εργολάβοι καιροφυλακτούν και η ανάπλαση προχωρά με γρήγορο, «εξευγενιστικό» ρυθμό. Στο επίκεντρο είναι η σχέση μητέρας και κόρης, Άλκηστη και Άννα, που προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη σχέση τους και να βρουν θέση σε έναν κόσμο που αλλάζει με αμείλικτη ταχύτητα. Ο σκηνοθέτης σημειώνει σχετικά:
«Η Riviera είναι χαρούμενη, χρωματιστή, γεμάτη παιδικές αναμνήσεις, ιδωμένη ενίοτε με – μαύρο – χιούμορ και μια ζεστή νοσταλγία. Ταυτόχρονα βρίσκεται σε μια διαρκή αποσύνθεση. Στην ταινία η Riviera γίνεται σύμβολο ενός παρελθόντος που απειλείται από ολοκληρωτική εξαφάνιση συμπαρασύροντας μαζί της και τους ανθρώπους της σε έναν αέναο κύκλο βίαιης ενηλικίωσης. Μέσα από τη Riviera κάνω μια ευχή για ένα μέλλον καλύτερο απαλλαγμένο από βία, με την ελπίδα ότι θα σταματήσουμε να καταστρέφουμε τον κόσμο γύρω μας στο βωμό ενός τρόπου ζωής που δεν μας αφορά πραγματικά αλλά μας περιθωριοποιεί και μας καταπιέζει.»
Στην ταινία παίζουν οι ηθοποιοί Εύα Σαμιώτη, Μιχάλης Συριόπουλος, Μαρία Αποστολακέα, Κώστας Κορωναίος, Μυρτώ Μεϊτάνη-Καστρινάκη, Χρήστος Βασιλόπουλος, Σοφία Σεϊρλή & Άλκης Παναγιωτίδης, Λένα Γιάκα, Μπάμπης Αθανασόπουλος, Σταμάτης Φακορέλλης, Σωτήρης Μανίκας, Γιάννης Μάνθος και Χρήστος Καρύπης.
Από την οπτική μιας ηθικής του καθήκοντος, η ιστορία υπενθυμίζει ότι ο σεβασμός στους ανθρώπους και στο περιβάλλον πρέπει να είναι πρωταρχικό μέλημα· δεν οφείλουμε να μεταχειριζόμαστε τόπους ή κοινότητες ως μέσα προς κέρδος. Η προστασία της πολιτιστικής μνήμης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας πρέπει να γίνεται με κανόνες που θα μπορούν να γενικευθούν: αν κάθε κοινότητα αντιμετωπίζεται ως αξία από μόνη της, τότε οι πράξεις που οδηγούν στην εκδίωξη και την καταστροφή δεν θα μπορούν να γίνουν καθολικά αποδεκτές.
Συγκεκριμένα, οι πολίτες και οι αρμόδιοι πρέπει να ενεργούν με αίσθημα καθήκοντος — να υποστηρίζουν πολιτικές προστασίας χώρων, να προτάσσουν δίκαιες διαδικασίες απέναντι σε ευάλωτες ομάδες και να επιλέγουν τρόπους ανάπτυξης που δεν θυσιάζουν το κοινό καλό. Η πρακτική εφαρμογή αυτού του προτύπου θα βελτιώσει την κοινωνία και το περιβάλλον, διασφαλίζοντας ότι η πρόοδος δεν θα εξαφανίζει τα ίχνη του παρελθόντος και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων.