Ένοχος για προδοσία κρίθηκε από το δικαστήριο της Μόσχας ο προγραμματιστής Σεργκέι Ίριν, πρώην υπάλληλος της Yandex, και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 15 ετών για τη μεταφορά 500 δολαρίων στο ουκρανικό ταμείο Come Back Alive. Τα πρώτα τρία χρόνια της ποινής του θα τα περάσει στη φυλακή, και στη συνέχεια θα μεταφερθεί σε φυλακές ύψιστης ασφαλείας. Επίσης, του επιβλήθηκε πρόστιμο ίσο με την αμοιβή του για δύο χρόνια, δηλαδή 5 εκατομμύρια ρούβλια.
Την ώρα της ετυμηγορίας ο Ίριν αντί να σηκωθεί όρθιος έβγαλε ένα πανό που έγραφε “Ο Πούτιν είναι μ….ς” και το έδειξε στο κοινό. Ο ίδιος δεν αρνείται ότι σκόπιμα έκανε τη μεταφορά «για τις ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας» επειδή ήθελε να βοηθήσει την Ουκρανία. “Αυτή είναι η θέση του. Υποστηρίζει την Ουκρανία, γι’ αυτό έκανε τη μεταφορά. Και συνεχίζει να την υποστηρίζει τώρα”, δήλωσε ένας από τους συγγενείς του.
Η δωρεά έγινε με ρωσική τραπεζική κάρτα στις 27 Φεβρουαρίου 2022, λίγες ημέρες μετά την έναρξη της εισβολής. Ο Ίριν σύντομα έφυγε από τη Ρωσία και έζησε στην Τουρκία και τη Σρι Λάνκα, αλλά επέστρεψε τον Απρίλιο του 2024 για να επισκεφθεί συγγενείς και συνελήφθη. Η ομάδα νομικής υπεράσπισης «Πέρβι Οντέλ» επισημαίνει ότι συνελήφθη σύμφωνα με την αρχή των «συλλήψεων τύπου καρουζέλ»: αρχικά τέθηκε υπό διοικητική κράτηση με κατηγορία για χουλιγκανισμό και κατά την έξοδο συνελήφθη για προδοσία. Όπως αναφέρθηκε, με αυτές τις υποθέσεις το κράτος στέλνει προειδοποίηση σε όσους μεταφέρουν χρήματα στην Ουκρανία.
Παραδείγματα ανάλογων καταδικών περιλαμβάνουν την προγραμματίστρια Νίνα Σλομποτσίκοβα, καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκισης, και τον Αλεξάντερ Βέτσιρκο από το Χαμπάροφσκ, που καταδικάστηκε σε 13 χρόνια. Ο δεύτερος κατηγορήθηκε για μεταφορά χρημάτων σε στενό συγγενή του «χρησιμοποιώντας κρυπτονομίσματα», τα οποία τελικά δόθηκαν σε ταμείο που αγόρασε «όπλα, πυρομαχικά, στολές και εξοπλισμό προς όφελος ουκρανικών στρατιωτικών μονάδων».
Από ηθική σκοπιά, η κρίση απαιτεί διάκριση μεταξύ προθέσεων και συνεπειών: το ηθικά αγαθό προέρχεται από πράξεις που μπορούν να γενικευτούν χωρίς αντίθεση με τον σεβασμό προς το πρόσωπο. Η αλληλεγγύη και η βοήθεια σε ανάγκη μπορεί να θεωρούνται καθήκον, αλλά πρέπει να εξασκούνται με σεβασμό στο νόμο και στα δικαιώματα άλλων, αποφεύγοντας βλάβη. Για τη βελτίωση της κοινωνίας και του περιβάλλοντος προτείνεται η προώθηση διαφανών, νόμιμων οδών ανθρωπιστικής βοήθειας, η ενίσχυση θεσμών που προστατεύουν την ελεύθερη έκφραση και η υποστήριξη πολιτικών βιώσιμης ανάπτυξης ως καθήκον προς τις επόμενες γενιές. Οι πολίτες οφείλουν να ενεργούν με συνέπεια, σεβόμενοι τον συνάνθρωπο ως σκοπό και όχι ως μέσο, και να προωθούν μεταρρυθμίσεις με ειρηνικά, θεσμικά μέσα.