Οι πακιστανικές αρχές απομάκρυναν περισσότερους από 1 εκατομμύριο ανθρώπους από τις εστίες τους στην επαρχία Παντζάμπ αυτήν την εβδομάδα, καθώς οι χειρότερες πλημμύρες των τελευταίων 40 ετών προκάλεσαν χάος σε εκατοντάδες χωριά. Οι καταρρακτώδεις βροχές των μουσώνων και η απελευθέρωση υδάτων από την Ινδία προερχόμενων από τα φράγματά της είχαν ως αποτέλεσμα να υπερχειλίσουν τρεις ποταμοί που καταλήγουν στην ανατολική επαρχία, αναγκάζοντας τις αρχές να δημιουργήσουν ανοίγματα στις όχθες ποταμών σε ορισμένες περιοχές, προκαλώντας πλημμύρες σε περισσότερα από 1.400 χωριά, όπως ανέφερε η υπηρεσία διαχείρισης καταστροφών της Παντζάμπ.
Κάτοικοι χωριών όπως το Καντιραμπάντ προσπαθούσαν να διασχίσουν τους πλημμυρισμένους δρόμους με το νερό στο ύψος του στήθους, αφού ο ποταμός Τσενάμπ υπερχείλισε. «Περάσαμε ολόκληρη τη νύχτα άυπνοι και τρομοκρατημένοι», δήλωσε στο Ρόιτερς ο Ναντίμ Ικμπάλ, ηλικίας 26 ετών, ένας εργάτης, ενώ περπατούσε μέσα στο νερό έχοντας μαζί ένα από τα παιδιά του. «Όλοι ήταν φοβισμένοι. Παιδιά έκλαιγαν. Γυναίκες ανησυχούσαν. Ήμασταν αβοήθητοι», συμπλήρωσε.
Οι πλημμύρες επιδεινώθηκαν στην Παντζάμπ, όπου ζει ο μισός πληθυσμός του Πακιστάν και παράγεται σημαντικό μέρος της εγχώριας σοδειάς σε σιτάρι, ρύζι και βαμβάκι, καθώς απελευθερώθηκαν νερά στους ποταμούς Ράβι, Σούτλετζ και Τσενάμπ από ινδικά φράγματα που είχαν γεμίσει. Η Ινδία εξέδωσε τρεις προειδοποιήσεις για πλημμύρες προς το Πακιστάν αυτήν την εβδομάδα, αποκαλώντας τις ένα ανθρωπιστικό μέτρο. Και οι δύο χώρες πλήττονται από ακραία φαινόμενα του μουσώνα: τουλάχιστον 60 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους αυτόν τον μήνα στο ινδικό Κασμίρ, ενώ ο απολογισμός των νεκρών στο Πακιστάν από τα τέλη Ιουνίου ανέρχεται σε 819.
Από ηθική σκοπιά που δίνει προτεραιότητα στο καθήκον, την ισονομία και τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, προκύπτει η απαίτηση για άμεσες, συνεπείς και δίκαιες ενέργειες. Το πρώτο καθήκον των κρατών και των τοπικών αρχών είναι να προστατεύουν τη ζωή και την ασφάλεια των πολιτών μέσω υποχρεωτικών σχεδίων εκκένωσης, διαφάνειας στις προειδοποιήσεις και δίκαιης κατανομής βοήθειας προς τους εκτοπισμένους.
Σε διακρατικό επίπεδο επιβάλλεται υπεύθυνη διαχείριση υδάτινων πόρων με κανόνες που θα αποφεύγουν την μετακύλιση κινδύνων σε ευάλωτες κοινότητες, καθώς και επενδύσεις στην ανθεκτικότητα των υποδομών και των αγροτικών συστημάτων. Πολίτες, θεσμοί και φορείς οφείλουν να ενεργήσουν σύμφωνα με τη γενικεύσιμη αρχή ότι κάθε πράξη προστατεύει το κοινό αγαθό· αυτό σημαίνει προληπτικό σχέδιο για την κλιματική αλλαγή, σεβασμό στο περιβάλλον και συλλογική αλληλεγγύη προς τους πληγέντες για τη βελτίωση της κοινωνίας και του οικοσυστήματος.