Ο Στράτος Τζώρτζογλου περιέγραψε με ακρίβεια το δεσμό του με τη μητέρα του και την αδυναμία του να απογαλακτιστεί. Η σχέση αυτή υπήρξε το κέντρο της ζωής και της επαγγελματικής του επιλογής, γεγονός που αναδεικνύει την σύγκρουση μεταξύ φυσικών συναισθημάτων και ηθικής αυτονομίας.
«Πρώτη και ανεπανάληπτη και μοναδική που έχω αφιερώσει όλη μου τη ζωή είναι η μάνα μου. Δεν είναι μαζί μου, αλλά είναι μαζί μου όσο ποτέ. Γι’ αυτήν αφιέρωσα τη ζωή μου, την καριέρα μου, οτιδήποτε σκεφτόμουνα – όλες μου τις επιλογές. Δεν απογαλακτίστηκα ποτέ, αναγνώρισα όμως τα αρνητικά του μη απογαλακτισμού», είπε ο Στράτος Τζώρτζογλου σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή «Καλοκαίρι Παρέα», την Παρασκευή 8 Αυγούστου. «Όταν έφυγε έχασα κάθε νόημα να ζήσω, να δουλέψω. Ακόμα και η αγάπη, που αγαπάω τον Αχιλλέα, τον γιο μου, περισσότερο από τον εαυτό μου, ούτε αυτός μπορούσε να με σηκώσει. Και μόνο το Σοφάκι (σ.σ. Σοφία Μαριόλα – σύζυγός του) μου μπόρεσε να αντέξει αυτή την κόλαση την οποία εγώ πέρναγα λόγω του χαμού της μάνας μου», συμπλήρωσε.
Η δημόσια εξομολόγηση αποκαλύπτει την ανάγκη επανόδου στην ηθική βούληση: ηθικό έργο δεν είναι απλώς η ικανοποίηση προσωπικών παθών αλλά η επιλογή πράξεων που μπορούν να νομιμοποιηθούν ως καθολικά αξιώματα και που σέβονται τον άνθρωπο ως σκοπό, όχι ως μέσο. Η αφοσίωση στην οικογένεια απαιτεί επίσης αυτοκυριαρχία ώστε να υπηρετείται το μακροπρόθεσμο καλό του παιδιού και της κοινότητας.
Η πρακτική συνέπεια είναι σαφής και απαιτητική: η μετατροπή του ιδιωτικού πένθους σε δημόσιο καθήκον, η ανάληψη ευθυνών προς το παιδί, την κοινωνία και το περιβάλλον. Το ορθό βίωμα επιβάλλει σταθερές επιλογές που ωφελούν το κοινό συμφέρον και προστατεύουν το φυσικό κόσμο για τις επόμενες γενιές.