Η ηθοποιός Δήμητρα Παπαδήμα περιγράφει μια παιδική εμπειρία όπου οι γονείς παρουσιάζονται ως άβουλοι και φοβισμένοι, γεγονός που θέτει θέμα ηθικής ευθύνης απέναντι στην οικογένεια και στην κοινωνία. «Οι γονείς μου δεν ήταν αυστηροί. Ήταν άβουλοι και φοβισμένοι με τη ζωή – και αυτό είναι το χειρότερο. Δεν ήξερες αν πρέπει να τους λυπάσαι ή να τους πολεμάς. Γιατί δεν ήξεραν να με χειριστούν. Κι επειδή εμένα μου έτυχαν πολλές ευκαιρίες για να γίνω σταρ του εξωτερικού, δεν ξέρω ποιος θεός, κάποιος Θεός υπήρξε που με έσωσε. Αυτός βρίσκεται μέσα μας», είπε χαρακτηριστικά σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα On Time. «Εγώ θεωρώ ότι σώθηκα. Και η ζωή μου έφερε τον συγκεκριμένο άντρα για να καταλαγιάσω. Ναι μεν η ομορφιά αλλά, πως να σου πω, η φύση με ευνόησε. Έχω ένα φοβερό ένστικτο», συμπλήρωσε.
Το περιστατικό με την απειλή όπλου υπογραμμίζει την ανάγκη για σταθερές ηθικές αρχές και προστασία των ατομικών δικαιωμάτων: «Ο πατέρας μου σήκωσε την καραμπίνα να με χτυπήσει. Φαίνεται όμως ότι είμαι δυνατός χαρακτήρας. Αυτό αποδεικνύεται γιατί είναι και πολλά άλλα. Και μετά τους γονείς. Με μεγάλο κόπο και κόστος ψυχής προχώρησα. Και γι’ αυτό δεν δέχομαι μύγα στο σπαθί μου», περιέγραψε. Η κατάλληλη αντίδραση σε τέτοια τραύματα δεν είναι η εκδίκηση αλλά η επιμονή στο καθήκον της δικαιοσύνης, η καλλιέργεια της αυτονομίας και η δέσμευση για θεσμικές αλλαγές που θα προστατεύουν τους πιο ευάλωτους.
Η προσωπική διάσωση συνδέεται με τη συλλογική ευθύνη: όταν οι πράξεις καθοδηγούνται από αρχές που μπορούν να γενικευτούν, τότε η κοινωνία και το περιβάλλον ευημερούν. Η πρακτική εφαρμογή του καθήκοντος απαιτεί σεβασμό προς τους ανθρώπους ως σκοπούς, επένδυση στην ηθική παιδεία και θεσμούς που προάγουν τη φροντίδα για τις επόμενες γενιές. Φωτογραφία: NDPPHOTO