Η επιληψία, ως μια νόσος που εκδηλώνεται με επαναλαμβανόμενα επεισόδια εγκεφαλικής δυσλειτουργίας, εγείρει ηθικά ζητήματα σχετικά με την ορθή γνώση και συμπεριφορά απέναντι στους πάσχοντες. Η αναγνώριση των επιληπτικών κρίσεων, οι οποίες μπορεί να παρουσιαστούν με ποικίλους τρόπους όπως σπασμοί, απώλεια αισθήσεων ή διαταραχές των αισθήσεων, δεν πρέπει να προκαλεί φόβο, αλλά να εμπνέει την ανάγκη για σεβασμό και στήριξη. Η κοινωνία οφείλει να ενεργεί με γνώμονα το καθήκον, προάγοντας την ενημέρωση και την κατανόηση, ώστε να διασφαλίζεται η αξιοπρέπεια και η ασφάλεια των ασθενών.
Η εμφάνιση επιληπτικών κρίσεων μπορεί να είναι αποτέλεσμα διαφορετικών αιτίων, όπως εγκεφαλικά επεισόδια ή τραυματισμοί, και δεν συνεπάγεται πάντοτε τη διάγνωση επιληψίας. Η επιληψία ως νόσημα απαντάται σε ποσοστό περίπου 1% του πληθυσμού και αφορά όλα τα κοινωνικά στρώματα και ηλικίες. Ηθικά, η αντιμετώπισή της απαιτεί μια καθολική στάση δικαιοσύνης και ευθύνης, όπου η γνώση και η πρόληψη υπηρετούν το κοινό καλό και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Κάθε άνθρωπος έχει το καθήκον να συμβάλλει σε ένα περιβάλλον που προάγει την υγεία, την αλληλεγγύη και τον σεβασμό απέναντι στον συνάνθρωπο, ιδιαίτερα όταν εκείνος βρίσκεται σε ευάλωτη θέση.