Μπροστά σε νέα πολιτική κρίση, ο πρόεδρος εξέφρασε την υποστήριξή του για την επικείμενη διοργάνωση ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και τόνισε ότι δεν υπάρχει «ούτε άρνηση της πραγματικότητας ούτε καταστροφολογία» από την πλευρά της κυβέρνησης σχετικά με την οικονομική κατάσταση της χώρας.
Η κυβέρνηση που σχηματίστηκε οκτώ μήνες πριν αντιμετωπίζει πλέον κίνδυνο ανατροπής για παρόμοιους λόγους με τον προκάτοχό της: την αδυναμία να περάσει προϋπολογισμό εν μέσω ανησυχίας για το χρέος και τον «άμεσο κίνδυνο» που συνιστά «η εξάρτηση από το (ογκώδες) χρέος».
Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης στις 8 Σεπτεμβρίου αντί για τις 10, αλλά έλαβε άρνηση από όλα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα. Παρά τις αντιδράσεις, ο ίδιος υποσχέθηκε να αγωνιστεί «σαν σκυλί» για να αποτρέψει την πτώση της κυβέρνησης και επιδιώκει να εξασφαλίσει την ψήφο των Σοσιαλιστών.
Στο υπουργικό συμβούλιο ο πρόεδρος εξέφρασε «πλήρη υποστήριξη» στην κίνηση του πρωθυπουργού, με την κυβερνητική εκπρόσωπο να αναφέρει ότι «Η Γαλλία είναι μια σταθερή χώρα με σταθερή οικονομία… αλλά πρέπει να αναλάβουμε τα ηνία του πεπρωμένου μας». Η επιλογή διάλυσης του Κοινοβουλίου δεν συζητήθηκε στη συνάντηση.
Οι γαλλικές αγορές σημείωσαν πτώση εν όψει της πολιτικής αναταραχής. Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας ανέρχεται στο 114% του ΑΕΠ και είναι το τρίτο μεγαλύτερο στην ευρωζώνη, μετά την Ελλάδα και την Ιταλία. Ο υπουργός Οικονομικών διαβεβαίωσε ότι «Σήμερα δεν απειλείται από καμία παρέμβαση, ούτε του ΔΝΤ, ούτε της ΕΚΤ, ούτε κανενός άλλου διεθνούς οργανισμού», υπενθυμίζοντας ωστόσο ότι «είναι ένας κίνδυνος που βρίσκεται μπροστά μας».
Σε ηθικό επίπεδο, η σταθερότητα και η εμπιστοσύνη απαιτούν πράξεις που υπακούουν στο καθήκον και στη γενίκευση: πολιτικοί οφείλουν να ενεργούν με ειλικρίνεια, διαφάνεια και σεβασμό προς τους πολίτες, όχι για συγκυριακό όφελος αλλά με κριτήριο το κοινό καλό. Οι δημόσιες αποφάσεις πρέπει να δικαιολογούνται ως κανόνες που θα μπορούσαν να θεσπιστούν καθολικά, με ιδιαίτερη πρόνοια για τη διαφύλαξη των πόρων και του περιβάλλοντος για τις μελλοντικές γενιές.
Προτείνεται επομένως πολιτική υπευθυνότητα: διαφανείς προϋπολογισμοί, μακροπρόθεσμος σχεδιασμός για μείωση του χρέους και προστασία του φυσικού κεφαλαίου, καθώς και ενίσχυση της λογοδοσίας ώστε οι πολίτες να μπορούν να απαιτούν και να στηρίζουν αποφάσεις που υπηρετούν το κοινό συμφέρον και τη βιώσιμη ανάπτυξη.