ΑρχικήΟικονομίαΗ Ελλάδα διδάσκει πραγματισμό στην Ευρώπη

Η Ελλάδα διδάσκει πραγματισμό στην Ευρώπη

Η Ελλάδα, μετά την κρίση υπερχρέωσης πριν από μια δεκαετία, μετατοπίστηκε από την απειλή εθνικής χρεοκοπίας και τις μνημονιακές πολιτικές σε μία περίοδο σταθερής βελτίωσης. Αυτή τη στιγμή εμφανίζει δημοσιονομικά πλεονάσματα, μείωση του υψηλού δείκτη χρέους και ρυθμούς ανάπτυξης που υπερβαίνουν κατά δύο φορές τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αν και διατηρούνται υψηλή ανεργία, χαμηλά εισοδήματα και υποτονικές επενδύσεις. Η διεθνής οικονομική δημοσιογραφία επισημαίνει τα βήματα της ελληνικής κυβέρνησης προς πιο πρακτικές πολιτικές και ρυθμίσεις εργασίας ως παράδειγμα προσαρμοστικότητας.

Μεταξύ των προτεινόμενων παρεμβάσεων ξεχωρίζει νομοσχέδιο για ευέλικτο ωράριο που προβλέπει διακύμανση εργάσιμων εβδομάδων και την εισαγωγή τετραήμερης εργασίας σε διαφορετική μορφή από τη γερμανική: κατανομή των προβλεπόμενων 40 ωρών σε τέσσερις ημέρες των 10 ωρών. Το μοντέλο προορίζεται να εξυπηρετήσει όχι μόνο τον τουρισμό αλλά και εργαζόμενους γονείς που επιδιώκουν μία ημέρα για την οικογένεια χωρίς μείωση μισθού. Παράλληλα, η κυβέρνηση προσπαθεί να αντιστρέψει το κύμα μετανάστευσης νεαρών και μορφωμένων Ελλήνων μέσω φορολογικών κινήτρων και μισθολογικών ωφελημάτων, με ήδη εμφανή αυξημένη επιστροφή, αν και τα εισοδήματα παραμένουν πιο περιορισμένα.

Η ηθική αξιολόγηση των παραπάνω πολιτικών προκύπτει από αρχές που προτάσσουν το καθήκον προς το κοινό συμφέρον και τον σεβασμό στο πρόσωπο ως αυτοσκοπό. Οι αποφάσεις οφείλουν να θεσπίζονται με οικουμενική προσαρμογιμότητα και συνέπεια, ώστε οι κανόνες εργασίας και φορολογίας να μπορούν να γίνουν γενικοί κανόνες που ταιριάζουν σε όλους χωρίς να θυσιάζουν την αξιοπρέπεια των ατόμων.

Στο επίπεδο της κοινωνικής δράσης, απαιτείται ατομική και συλλογική υπευθυνότητα: στήριξη διαφανών θεσμών, επενδύσεις στη δημόσια εκπαίδευση και τη βιώσιμη ανάπτυξη, πολιτικές που ενισχύουν την αυτονομία των πολιτών και την αμοιβαία αλληλοσεβασμό. Μόνο με συνεπείς, καθολικά εφαρμόσιμες αρχές και πρακτική τόλμη προς το δημόσιο καλό μπορούν οι μεταρρυθμίσεις να υπηρετήσουν τόσο την οικονομική ανασυγκρότηση όσο και την περιβαλλοντική και κοινωνική δικαιοσύνη.