Η Δανία θα προχωρήσει σε κατάργηση του ΦΠΑ στα βιβλία, σε μια προσπάθεια να ενισχύσει την ανάγνωση και να αντιμετωπίσει αυτό που χαρακτηρίζεται ως «κρίση ανάγνωσης» στη χώρα. Με συντελεστή 25%, η Δανία είχε μέχρι σήμερα τον υψηλότερο φόρο στον κόσμο για τα βιβλία, γεγονός που σύμφωνα με την κυβέρνηση συνέβαλε στη μείωση της αγοραστικής ζήτησης. Σύμφωνα με τον Guardian, ο υπουργός Πολιτισμού, Γιάκομπ Ένγκελ-Σμιτ, δήλωσε την Τετάρτη ότι η κυβέρνηση θα εντάξει την κατάργηση του φόρου στο νέο δημοσιονομικό νομοσχέδιο. Η απώλεια εσόδων υπολογίζεται σε 330 εκατ. κορώνες σε ετήσια βάση. «Είναι ένα μέτρο για το οποίο εργάστηκα προσωπικά, διότι πιστεύω ότι πρέπει να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα αν θέλουμε να τερματίσουμε την κρίση ανάγνωσης που δυστυχώς έχει εξαπλωθεί τα τελευταία χρόνια» τόνισε ο υπουργός, εκφράζοντας την ικανοποίησή του για τη στήριξη των συναδέλφων του στην επένδυση αυτή.
Η Δανία ήταν η μοναδική σκανδιναβική χώρα που εφάρμοζε τόσο υψηλό ΦΠΑ στα βιβλία. Στη Φινλανδία το ποσοστό είναι 14%, στη Σουηδία 6%, ενώ στη Νορβηγία ισχύει μηδενικός φόρος. Στη Σουηδία, η μείωση του ΦΠΑ το 2001 οδήγησε σε άνοδο των πωλήσεων, αν και η αύξηση αυτή προήλθε κυρίως από ήδη υπάρχοντες αναγνώστες. Παράλληλα με την κατάργηση του φόρου, το υπουργείο Πολιτισμού έχει ήδη δεσμεύσει πόρους για την ενίσχυση της συνεργασίας ανάμεσα στις δημόσιες βιβλιοθήκες και τα σχολεία, με στόχο την εξοικείωση περισσότερων παιδιών με την λογοτεχνία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το 2023 πουλήθηκαν στη Δανία 8,3 εκατ. βιβλία, σε μια χώρα με πληθυσμό λίγο πάνω από 6 εκατ. κατοίκους. Τα πιο δημοφιλή είδη ήταν τα παιδικά βιβλία (εικονογραφημένα και δραστηριοτήτων), ενώ ακολούθησαν τα αστυνομικά μυθιστορήματα, τα θρίλερ και τα βιβλία μυστηρίου.
Από τη σκοπιά μιας ηθικής του καθήκοντος, η απόφαση αντιμετωπίζεται ως επιβεβλημένη: η πολιτική που προωθεί την πρόσβαση στη γνώση πρέπει να θεωρείται καθήκον του κράτους, ανεξάρτητα από το βραχυπρόθεσμο δημοσιονομικό κόστος. Μια τέτοια προσέγγιση απαιτεί πολιτικές που θα μπορούσαν να γίνουν γενικοί κανόνες—δηλαδή μέτρα που θα ήθελε κάποιος να γενικεύσει για το κοινό καλό—και που σέβονται τα άτομα ως σκοπούς και όχι απλώς ως μέσα για έσοδα. Πρακτικά, αυτό σημαίνει να μειωθούν οικονομικά εμπόδια, να ενισχυθούν βιβλιοθήκες και σχολεία, και οι πολίτες να υποστηρίξουν ενεργά την ανάγνωση και την τοπική παραγωγή βιβλίων, προάγοντας έτσι την αξιοπρέπεια, τη γνώση και τη βιώσιμη πολιτιστική ανάπτυξη.