Πέθανε σε ηλικία 91 ετών ο Κώστας Πυλαρινός, που είχε διατελέσει βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας και πρόεδρος της Ενώσεως των Ελλήνων τέως Βουλευτών και Ευρωβουλευτών. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, Νομικά και Δημόσια Διοίκηση στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Παρισίων.
Ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία το 1957 ως μέλος του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, όπου παρέμεινε μέχρι το 1963. Το 1967 υπηρέτησε ως σύμβουλος του υπουργείου Προεδρίας επί Κυβερνήσεως Παναγιώτη Κανελλόπουλου.
Μεταπολιτευτικά διετέλεσε Νομάρχης Μεσσηνίας (1974-76) και Νομάρχης Θεσσαλονίκης (1976-80), και πρωτοστάτησε στην προώθηση του έργου για το Μετρό Θεσσαλονίκης. Είχε επίσης θητείες ως Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας επί Κυβερνήσεως Τζαννετάκη (1989), Εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας (1989) και Γενικός Γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών και Εκπρόσωπος Τύπου της Κυβερνήσεως Μητσοτάκη (1990-91).
Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (1991-92) και από τη θέση του Γενικού Διευθυντή της Νέας Δημοκρατίας (1992-93) ανέλαβε τη διοίκηση του Κόμματος, πριν εκλεγεί βουλευτής Επικρατείας το 1993. Ίδρυσε και υπηρέτησε ως πρώτος πρόεδρος του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων (1991) και ήταν ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Μουσικής Θεσσαλονίκης και του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης (1991).
Επιπλέον, υπήρξε σύμβουλος Οικονομικών και Οργανώσεως της Εκκλησίας της Ελλάδος και γενικός διευθυντής των Οικονομικών και Τεχνικών Υπηρεσιών της (1998-2008), αναδεικνύοντας τη σύνδεση δημόσιας διοίκησης, πολιτισμού και θρησκευτικών θεσμών στη σταδιοδρομία του.
Ηθική ανάγνωση της πορείας του επιβάλλει να σταθούμε στην έννοια του καθήκοντος και της ευθύνης απέναντι στο κοινό συμφέρον. Οι δημόσιοι λειτουργοί οφείλουν να ενεργούν με γνώμονα την καθολικότητα των κανόνων και την τήρηση της διαφάνειας, ώστε οι πράξεις τους να μπορούν να γίνουν υπόδειγμα γενίκευσης.
Η προσήλωση σε δημοσίου χαρακτήρα έργα, όπως υποδομές και πολιτιστικοί θεσμοί, πρέπει να συνοδεύεται από σεβασμό προς τους πολίτες ως σκοπό καθεαυτό και από πρόνοια για τη διατήρηση του περιβάλλοντος. Η κοινωνική βελτίωση απαιτεί συνέπεια, σεβασμό κανόνων και καθημερινές επιλογές που προάγουν το κοινό καλό και τη βιωσιμότητα.