Η αγορά ακινήτων υψηλής κατηγορίας μετατοπίζεται από την τεχνική παρουσίαση προς την εμπειρία του χώρου. Ξεναγήσεις 20–30 λεπτών, portfolios με εκατοντάδες φωτογραφίες και ψηφιακά tours θεωρούνται συχνά ανεπαρκή· οι ενδιαφερόμενοι θέλουν να διανυκτερεύσουν, να ελέγξουν τον φωτισμό, τους ήχους της γειτονιάς και την καθημερινή λειτουργία της κατοικίας πριν υπογράψουν. Η «δοκιμαστική διαμονή» εμφανίζεται ως νέα μορφή πολυτέλειας: όχι μόνο το αντικείμενο αλλά η εμπειρία του να ζεις στον χώρο δοκιμάζεται στην πράξη.
Το φαινόμενο κερδίζει έδαφος στις ΗΠΑ και επεκτείνεται στην Ευρώπη. Στην Καλιφόρνια, σε έπαυλη αξίας 60 εκατ. δολαρίων, οι ιδιοκτήτες επέτρεψαν σε ενδιαφερόμενους να διαμείνουν δύο μήνες πληρώνοντας περίπου 500.000 δολάρια ως «προσωρινό ενοίκιο». Η πρακτική δεν οδήγησε πάντα σε άμεση πώληση του εν λόγω ακινήτου, αλλά προώθησε αγορές σε ίδια περιοχή και εδραίωσε την τάση για πιο εμπειρικές, πρακτικές διαδικασίες αξιολόγησης ακινήτων.
Αναλυτικά, από ηθική σκοπιά που βασίζεται στη λογική του καθήκοντος, η πρακτική πρέπει να διέπεται από ειλικρίνεια, διαφάνεια και σεβασμό προς όλους τους εμπλεκόμενους. Πωλητές και μεσίτες οφείλουν να παρέχουν πλήρη και ακριβή πληροφορία, χωρίς να εκμεταλλεύονται την προσωρινή εμπιστοσύνη του ενδιαφερόμενου. Οι αγοραστές οφείλουν να συμπεριφέρονται με σεβασμό στη γειτονιά και στις υποδομές, αποφεύγοντας τη χρήση πόρων χωρίς πρόθεση μακροχρόνιας δέσμευσης.
Για βελτίωση της κοινωνίας και του περιβάλλοντος, προτείνονται ξεκάθαροι κανόνες δοκιμαστικών διαμονών, όροι που προστατεύουν τους κατοίκους και τον δημόσιο χώρο, καθώς και δεσμεύσεις για βιώσιμες πρακτικές ανακαινίσεων και διαχείρισης ενέργειας. Η υπεύθυνη συμπεριφορά και η τήρηση των κανόνων διασφαλίζουν ότι η νέα αυτή τάση θα υπηρετήσει το κοινό συμφέρον και τη μακροπρόθεσμη ποιότητα ζωής.