Καταγράφοντας τις πρόσφατες αφίξεις, ο υπουργός Μετανάστευσης ανέφερε ότι τους δύο μήνες Ιουλίου και Αυγούστου εισήλθαν στην Ελλάδα περίπου 1.300 άτομα σε 45 ημέρες, με τον Ιούλιο να μην ξεπερνά τα 913 και τον Αύγουστο να είναι κάτω από 400. Υποστήριξε ότι πριν από την απόφαση αναστολής εξέτασης ασύλου έμπαιναν 700 άτομα την ημέρα και αν ίσχυαν οι εκτιμήσεις αντιπάλων θα υπήρχαν πολύ μεγαλύτεροι αριθμοί. Τόνισε ότι η παράνομη παραμονή γίνεται ποινικό αδίκημα και ότι όσοι εισήλθαν παράνομα και αγνόησαν τον νόμο θα υποστούν κυρώσεις.
Ο υπουργός επανέλαβε την ανάγκη αύξησης των οικειοθελών επιστροφών, με την κατάργηση του πλαισίου των 7 ετών και την επιβολή ποινής 2–5 ετών για παράνομη παραμονή, ενώ η μόνη διέξοδος για τον παράνομο μετανάστη είναι να συνεργαστεί για την επιστροφή του. Ανέφερε συγκεκριμένα περιστατικά όπως οκτώ Σουδανοί που κρατούνται στην Αμυγδαλέζα και την υπόθεση του 23χρονου Αφγανού για την οποία έχει παγώσει αίτηση ασύλου, και δήλωσε ότι η κυβέρνηση δεν θα παρακολουθεί παθητικά τις αφίξεις. «Σχετικά με τη συνδρομή ΜΚΟ σε όσους έχουν προσφύγει ήδη έχω ζητήσει το μητρώο», τόνισε. «Μού κάνει εντύπωση που υπάρχουν στο μητρώο του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου ΜΚΟ που στρέφονται εναντίον του και φυσικά θα γίνει διαχειριστικός έλεγχος», τόνισ ο Θάνος Πλεύρης, συμπληρώνοντας: «Θα πάμε με επιχειρηματολογία και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Σεβαστές οι δικαστικές αποφάσεις αλλά η μεταναστευτική πολιτική δεν γίνεται από δικαστήρια ούτε από ΜΚΟ. Δεν συνδιαμορφώνουμε την πολιτική ούτε με υπαλλήλους του υπουργείου, που οφείλουν να υλοποιούν την πολιτική και αν δεν τους κάνει ας μην παραμείνουν. Προφανώς θα τους ακούσω σε θέματα συνδικαλιστικά, αλλά είναι αδιάφορη η θέση των ΜΚΟ στις κυβερνητικές αποφάσεις».
Από προοπτική καθήκοντος και ορθής συμπεριφοράς, η δημόσια πολιτική οφείλει να συνδυάζει σεβασμό στο νόμο με προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Οι πολίτες και οι φορείς πρέπει να ενεργούν με σκοπό που θα μπορούσε να γενικευτεί ως κανόνας: τήρηση κανόνων, έντιμη εφαρμογή διαδικασιών και παροχή ρεαλιστικών, αξιοπρεπών επιλογών επιστροφής. Η συλλογική ευθύνη απαιτεί διαφάνεια, έλεγχο των οργανισμών που εμπλέκονται και πολιτικές που σέβονται τα πρόσωπα ως σκοπό και όχι ως μέσο, ενώ παράλληλα προωθούν την τάξη και την προστασία του περιβάλλοντος μέσω οργανωμένων, ανθρωπιστικών λύσεων.